Odpowiedzi

1092
Odp. B
KCl jest solą mocnego kwasu i mocnej zasady. W wodzie nie ulega więc hydrolizie i jej wodne roztwory mają odczyn obojętny (probówka III). NH₄Cl jako sól mocnego kwasu i słabej zasady ulega hydrolizie kwasowej. Wodne roztwory tej soli mają odczyn kwaśny (probówka I). K₂S – sól słabego kwasu i mocnej zasady ulega w wodzie hydrolizy zasadowej – czyli jej wodne roztwory mają odczyn zasadowy (probówkaII).
W oparciu o teorię kwasów i zasad Brønsteda:
NH₄Cl dysocjuje w wodzie na jony NH₄⁺ i Cl^-. Jony NH₄⁺ są kwasem sprzężonym ze słabą zasadą (NH₃), a jony Cl^- są zasadą sprzężoną z kwasem HCl. Kwas chlorowodorowy jest bardzo mocnym kwasem, więc jony Cl^- posiadają bardzo znikomy charakter zasadowy. Natomiast zasada NH₃ jest słabą zasadą, więc sprzężony kwas jest mocnym kwasem – w roztworze znajdują się jony NH₄⁺ o charakterze kwasowym (kwas)
K₂S dysocjuje w wodzie na jony K⁺ i S^-2 Jony S^2- mają charakter zasadowy (sprzężona zasada słabego kwasu H₂S)

1096
Odp. D
W punkcie A mamy do czynienie z tlenkiem metalu, który tworzy mocną zasadę i tlenkiem niemetalu, który w reakcji z wodą tworzy mocny kwas. Dodatkowo w reakcji pomiędzy tymi związkami powstanie trudno rozpuszczalny siarczan wapnia:
CaO + SO₃ → CaSO₄
W punkcie B tlenek zasadowy i tlenek niemetalu obojętny. Związki te nie reagują ze sobą.
W punkcie C, po reakcji pomiędzy związkami powstanie siarczan(VI) glinu, który w wodzie ulega hydrolizie kwasowej (sól mocnego kwasu i słabej zasady)
Tlenek potasu w reakcji z dwutlenkiem węgla (tlenkiem węgla(IV)) tworzy węglan potasu:
K₂O + CO₂ → K₂CO₃
sól słabego kwasu i mocnej zasady. Sól ta w wodzie ulega hydrolizie zasadowej – odczyn wodnego roztworu jest zasadowy i barwi fenoloftaleinę na różowo (malinowo).

1098
Odp. D
O hydroliza kationowej mówimy wtedy gdy kation powstały z dysocjacji soli ulega reakcji z wodą (sól słabej zasady). Hydroliza anionowa oznacza, że anion (reszta kwasowa) reaguje z wodą – sól słabego kwasu. Hydroliza kationowo-anionowa oznacza, że sól musi pochodzić zarówno od słabej zasady jak i słabego kwasu. Warunki te spełniają sole w probówce II (Fe(OH)₂ i HNO₂), IV (NH₄OH i H₂S) oraz VI (NH₄OH i CH₃COOH).

1104
Odp. B
Zacznijmy rozwiązywać może od końca. Diwodoroortofosforan(V) sodu w wodzie dysocjuje na jony sodowe (pochodzące od mocnej zasady) i diwodoroortofosforanowe H₂PO₄^-, które pochodzą od dość mocnego kwasu, a na dodatek w wodzie mogą one dysocjować:
H₂PO₄^- = H⁺ + HPO₄^2-
Dlatego wodny roztwór tej soli ma odczyn słabo kwaowy.
Wodoroortofosforan(V) sodu dysocjuje na jony sodowe i jony wodoroortofosforanowe(V). Reszta kwasowa pochodzi od słabego kwasu diwodoroortofosforowego (H₂PO₄^-, moc kwasu maleje około 10⁴ razy wraz ze wzrostem ładunku ujemnego). Ze względu, że w wodzie reszta kwasowa może jednak dysocjować (w niewielkim stopniu):
HPO₄^2- = H⁺ + PO₄^3-
Odczyn wodnego roztworu tej soli jest słabo zasadowy.
Ortofosforan sodowy jest solą bardzo słabego kwasu (HPO₄^2-) i mocnej zasady, dlatego wodne roztwory mają odczyn silnie zasadowy.
Problem uszeregowania o wiele prościej można rozwiązać posługując się teorią kwasów i zasad Brønsteda.
H₂PO₄^- jest słabym kwasem – dlatego wodny roztwór jest słabo kwsowy
HPO₄^2- jest związkiem amfoterycznym. Właściwości zasadowe są silniejsze od kwasowych – wodny roztwór soli ma odczyn słabo zasadowy
PO₄^3- jest silną zasadą – wodne roztwory soli mają odczyn silnie zasadowy.

1116
Odp. B
Nie może to być reakcja dysproporcjonowania ani utlenienia (atomy nie zmieniają swojego stopnia utlenienia. Nie jest to również reakcja zobojętnienia. Zauważmy, że pod wpływem wody chlorek tytanu(IV) uległ rozkładowi. Nie ważne co powstało w reakcji. Rozkład substancji pod wpływem wody nosi nazwę hydrolizy (hydro – woda; liza – rozkład)

1125
Odp. A
Po rozpuszczeniu azotanu(III) sodu w wodzie zachodzi proces dysocjacji:
NaNO₂ → Na⁺ + NO₂^-
a następnie proces hydrolizy jonów azotanowych(III):
NO₂^- + H₂O = HNO₂ + OH^-
(proces ten jest odwracalny i odwrotny do procesu dysocjacji kwasu azotowego (III)
Wzór na stałą hydrolizy  (stężenie wody zostało uwzględnione w stałej hydrolizy). Pomóżmy licznik i mianownik w równaniu na stałą hydrolizy przez [H⁺]. Otrzymamy: . Zauważmy, że [H⁺][OH^-]=K_w=1^.10^-14, natomiast pozostała część jest równa 1/K_a ( , HNO₂ = H⁺ + NO₂^- ). Stała hydrolizy .
Stopień hydrolizy jest to ilość (stężenie) cząsteczek które uległy hydrolizie do ilości (stężenia) początkowego. Z równania hydrolizy wynika, że [HNO₂]=[OH^-]=x, natomiast [NO₂^-]=0,01M. Podstawiając dane do równania na hydrolizę otrzymamy: . Stąd x=[HNO₂]=5^.10^-7M, natomiast β=5^.10^‑7/0,01=5^.10^-5. Zauważmy, że zgodnie z definicją stopnia hydrolizy: C₀^.β=[HNO₂]=[OH^-]. Czyli . Czyli . β=5^.10^-5.

1127
Odp. C
Po dysocjacji octanu amonu, jony ulegają hydrolizie:
CH₃COO^- + NH₄⁺ + H₂O = CH₃COOH + NH₄OH
Stała hydrolizy opisana jest wzorem:

(licznik i mianownik pomnożony został przez [H⁺] i [OH^-]), a następnie pogrupowany:
=3,2^.10^-5.
Oczywiście β=[CH₃COOH]/C₀. oraz [CH₃COOH]=[NH₄OH]=x
Podstawiając te dane do stałej hydrolizy otrzymamy: , czyli [CH₃COOH]=5,66^.10^-5, a β=5,66^.10^‑3=0,566%
Zauważmy, że jeżeli [CH₃COOH]=C₀β, to

1130
Odp. C
Tego typu zadania najprościej rozwiązuje się wychodząc z teorii Brønsteda kwasów i zasad. Jony octanowe pełnią rolę zasady sprzężonej z kwasem octowym. W roztworze wodnym zachodzi następująca reakcja (reakcja hydrolizy):
CH₃COO^- + H₂O = CH₃COOH + OH^-
Stała równowagi tej reakcji: (stężenie wody jako wartość stała zostawała wymnożona i uwzględniona w wartości stałej reakcji). Po wymnożeniu licznika i mianownika przez [H⁺] otrzymamy: =K_h
Z równania reakcji [CH₃COOH]=[OH^-], a [CH₃COO^-]=C₀. Możemy więc zapisać:
Czyli , natomiast
Podstawiając wartości z zadania otrzymamy: [H⁺]=1,36^.10^{-8, a pH=-log[H+}]=7,9

1134
Odp. A
Buforem nazywamy mieszaninę słabego kwasu i soli tego kwasu z mocną zasadą, lub mieszaninę słabej zasady i soli tej zasady z mocnym kwasem.
W mieszaninie kwasu octowego i octanu soli, pH roztworu determinowane jest przez stężenie jonów wodorowych, które pochodzą od kwasu octowego:
CH₃COOH = CH₃COO^- + H⁺
Stała dysocjacji kwasu octowego . Zauważmy, że [CH₃COOH]=C_kw, a [CH₃COO^‑]=C_soli. Wzór na stałą dysocjacji kwasu octowego przybierze zatem postać:
Oczywiście .
C_kw=n/V=(0,5dm^3.0,2mol/dm³)/1dm³=0,1M, C_soli=0,1M
Po podstawieniu danych do wzoru na stężenie jonów wodorowych otrzymamy: [H⁺]=K_a=1,86^.10^-5, natomiast pH=-log[H⁺]=4,73